Wednesday, 5 July 2017

கயிலாய மற்றும் முக்திநாத் பரவச தரிசனம்

           

எங்கிருந்து தொடங்குவது.......?
நம்மை படைத்த இறைவனும் ஒரு கணம் இப்படி சிந்தித்திருக்கலாம்!
இது எப்போது விதையானது ?
வளர்வதே தெரியாமல் எப்படி விருட்சமானது ?
விருட்ச நிழலில் விருப்ப இளைப்பாறல்......

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன், நான் ஈஷாவில் சேர்ந்த போது அங்கே போட்டுக்காட்டப்பட்ட  கைலாஷ் மானசரோவர்  யாத்திரையின் வீடியோ பதிவைப் பார்த்து பிரமித்து வாயடைத்துப் போயிருக்கிறேன்.
அவ்வளவு பணம் ஏது நம்மிடம்?
மேலும் அவ்ளோ ரிஸ்க்கான பயணம்தான் என்னத்துக்கு? என்பதாக.
அப்போதே வித்து விழுந்திருக்க கூடும்.  
ஆனாலும் விருப்பம் தீவிரமாய் இல்லாததால் விதை உறங்கிக்கொண்டு இருந்திருக்கலாம்.

கூட வேலை பார்க்கும் தோழி கைலாஷ் வீடியோ பார்க்க என்னை அழைக்க, நான் கொஞ்சம் யோசித்து யார்லாம் வருவாங்க என்றேன்..
கைலாஷ் போறவங்கல்லாம் வருவாங்க என்றாள் கேஷுவலாக.
போய் பார்த்துட்டு வந்தப்ப கூட போவது பற்றி எண்ணம் இன்னும் தீவிரமடையவில்லை.
இன்னும் இரண்டு நாளில் முன்பணம் கட்டி பதிவு பண்ணவேண்டும்.
வீட்டில் அப்பாவிடம் பர்மிஷன் வாங்குவது என்பது சீனாவிடம் இந்தியா சமாதானம் பேசுவது போல. மிக சிக்கலான ஒன்று !
எதோ ஒரு தீவிர கணத்தில் எது என்னை உந்தியதோ....பணம் கட்ட முடிவு செய்து போய் கட்டியாச்சு...( அன்று அம்மா தெவசம்)...சரி..அம்மா பார்த்துப்பாங்க  ன்னு விட்டுட்டேன்....

போக வேண்டிய நாளும் நெருங்கியது.....
இதற்கு நடுவில்தான் எத்தனை எத்தனை சோதனைகள்.. தம்பிக்கு ஒரு ரோட் ஆக்ஸிடென்ட்ல தலையில் அடி, தையல்.
மீண்டும் ஒரு பத்து நாளைக்குள் அவனுக்கு மறுபடி ஒரு ஆக்சிடென்ட்.
கால் ல அடி.
அடுத்து அன்பான அத்தையின் இழப்பு..
ஆ ஃ பீஸ் குவார்ட்டர்ஸ் சரண்டர் பண்ண வேண்டிய நேரம்
தம்பிக்கு வீடு மாற்றி தர வேண்டிய நேரம்.
ஐயோ....போக முடியாம போயிடுமோ.........என்று மனது கிடந்து தவித்தது..
இத்தனை கச்ச்சடாக்களையும் தூசாக்கி,  

சென்னை டு டெல்லி, டெல்லி டு லக்னோ என்று ஒரே தூக்காய் என்னை கொண்டு போய் லக்னோவிலிருந்து நேபாள்கஞ் கொண்டு போய் சேர்த்தது இறையருள். மீண்டும் ஒரு தேக்கம்...விசா கிடைக்க தாமதம்.
இந்த இரண்டு நாட்களில் நேபாள்கஞ்சில் பர்தியா நேஷனல் பார்க், மா பாகீஸ்வரி தேவி மந்திர் என்று சுற்றினோம்.

அடுத்து 19 இருக்கைகள் கொண்ட சின்னஞ்சிறு விமானத்தில் சிமிகோட் என்கிற இடத்துக்கு புறப்பட்டு, இங்கும் எதிர்பாராமல் இரண்டு நாள் தேக்கம். விசா தாமதம் ஒரு பக்கம், மோசமான வானிலை ஒரு பக்கம்.
எங்கள் குழுவிலிருந்தது அம்பது பேர். ஆனால் எங்கள் ட்ராவல்ஸ்க்கு  இரண்டு ஹெலிகாப்டர்கள் மட்டுமே ஒதுக்கப்பட, 4, 5 பேராக ஹில்சா என்ற இடத்துக்கு 25 நிமிட பயணம். யப்பா. த்ரில்லிங்....இறைவனின் படைப்பை இரசிக்க முடியாமல் ஹெலி அனுபவம் திக் திக் ன்னு இருந்தது.  முட்ட வரும் காளை போல குனிந்து நிமிர்ந்து மலைகளுக்கு இடையே பறந்த கணங்கள் மறக்க முடியாத அமோக அற்புத தருணங்கள்.

ஹில்சாவிலிருந்து பஸ் பயணம், தக்கல்கோட் நோக்கி. கடுமையான எல்லை சோதனை. யாரும் எங்கும் படம் பிடிக்க கூடாது என்கிற கடுமையான அறிவுறுத்தல். மேலும் ஃபோனில் தலாய் லாமா படம் வச்சிருந்தா டெலிட் பண்ணிடுங்க கேள்வியே கேட்காமல், விசாரணையே இல்லாம hang out தான் என்றும் எச்சரிக்கப்பட்டோம். ஒருவழியாய் தக்கல்கோட் அடைந்து தங்கல். இங்கு எங்களுக்கு ஆக்சிஜன் லெவல் செக் பண்ணுகிறார்கள்.
80க்கு மேல் இருக்கவேண்டும். எங்கள் அனைவருக்கும் அப்படியே இருந்தது.

மறுநாள் அதியற்புத பயணம் அதியற்புத மானசரோவர் நோக்கி. Lake NO.1 2, 3, 4 என்று பிரித்திருந்த ஏரிகளின் அபார அழகு வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. அதன் தெள்ளத்தெளிவோ நம்ப இயலாத ஆச்சரியம். பஸ்ஸிலேயே மானசரோவரை வலம் வந்தோம். கிட்டத்தட்ட 35-40 நிமிடங்கள். பிறகு அந்த அழகுமிகு புனித ஏரியில் நடுநடுங்கிகொண்டே ஸ்நானம்...மட்ட மத்யானத்திலும் அவ்வளவு வெயிலிலும் குளிர் உலுக்கி எடுத்தது. பூஜை, தீர்த்தம் சேகரித்தல், ஏரியிலிருக்கும் கற்கள் சிவனாக கருதப்படுகிறது. சக்தியோடு கொஞ்சம் சிவம் (எடுத்தோம்) அடைந்தோம்.



அங்கேயே கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் சின்னஞ்சிறு ரூம்களில் ஏரியை பார்த்தவாறே தங்கினோம். இரவில் தூங்காமல் விழித்திருந்தால் பற்பல அதிசயங்களை காணலாம். ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியே அற்புத அனுபவங்கள். அங்கிருக்கும் புறா போன்ற பறவை (புறா இல்லை கொஞ்சம் காக்கை போலவும் அலகு நீண்டு சற்றே சாம்பல் கலரிலும், உடல் வெண்மையாகவும் இருக்கின்றன). உமா உமா உமா என்று அவை கத்துவது காக்கை கரைவது போலவே இருந்தாலும் உன்னிப்பாக கவனித்தால் அந்த உமா என்கிற தொனி புலப்படுகிறது) தேவர்கள், சித்தர்கள் வந்து நீராட விஷ்ணு அமைத்த ஏரியாம் இந்த அழகுமிகு மானசரோவர். சக்தி ரூபம்.

மீண்டும் ஆக்சிஜன் லெவல் செக் பண்ணுகிறார்கள். இப்போது (நேற்று தக்கல் கோட்டில் எடுத்திருந்ததை விட)கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது. உயரம் காரணமாக.

மறுநாள் காலை கயிலைமலையானை நோக்கி பயணம். டார்ச்சன் வரை பஸ்ஸில் கொண்டு விடுகிறார்கள். அங்கிருந்து துவங்குகிறது பரிக்கிரமா எனும் இமயச்சுற்று. குதிரை வேண்டுபவர்கள் முன்பே புக் பண்ணியிருக்க வேண்டும். மூன்று நாள் பரிக்கிரமாவாக இருந்தாலும் ஒருநாள் பரிக்கிரமா வாக இருந்தாலும் ஒரே தொகைதான். எங்கள் குழுவில் நாங்கள் பெரும்பாலோர் குதிரை வேண்டாம், நடக்கிறோம் என்று கூறிவிட்டோம்.

முதல்நாள் ஆறுமணி நேரம். காலை 9.45க்கு தொடங்கி மதியம் 3.45க்கு முதல்நாள் பரிக்கிரமா முடிகிறது....விதவிதமான வினோத அழகழகாய் பறவைகள், எருமைகள், நதியோட்டங்கள், பிரம்மாண்ட பாறைகள் என்று அந்த தன்னந்தனிமை வழிக்கு இன்னும் அமானுஷ்யம் சேர்க்கின்றன. ஒருவரியில் சொல்லிவிட முடிகிற அளவு பயணம் அவ்வளவு சுலபமாக இல்லைதான் எனினும் நல்லபடி எங்களை கொண்டு சேர்த்தார் கயிலைமலையார்.. வழியெல்லாம் முதலில், தெற்கு முகம், தென்மேற்கு  முகம், கிழக்கு முகம், வடக்குமுகம் என பற்பல வடிவம் காட்டி எங்களை பரவசமடைய செய்த பரமனுக்கு தனது மேனியை பொன்னார் மேனியனாக காட்ட மனமில்லை போல.
ஒரே cloudy... செம்பொன்னாராக மட்டுமே  காட்டினார்.


தொரல்புக் என்கிற இடத்தை அடைந்து தங்கல். அப்போதே ஜவ்வரிசி ஜவ்வரிசியாய் பனி கொட்டி வினாடிகளில் அந்த இடத்தை வெள்ளைவெளேர் என்று மூடியது...

இரண்டாம் நாள் மற்றும் மூன்றாம் நாள் பரிக்கிரமாவுக்கு நாங்கள் அனுமதிக்கப் படவில்லை. கடும் நிலச்சரிவு மற்றும் பனிப்பொழிவு காரணமாக.

கொஞ்சம் வாட்டத்துடனே வந்த வழியே திரும்பினோம். சிலருக்கு முடியாமல் ஆம்புலன்ஸ்ஸில் திரும்பினார்கள். சிலர் குதிரையில். நாங்கள் வழக்கம்போல நடராஜனை நம்பி நடராஜா சர்வீஸ் ல நடந்தோம்.
டார்ச்சன் வந்து, மானசரோவர் வந்து தக்கல்கோட் அடைந்து எங்கள் பாஸ்போர்ட்டை கலெக்ட் பண்ணிக்கொண்டு தங்கல். மறுநாள் மீண்டும் ஹெலிகாப்டர் பயணம், மீண்டும் சிறு விமானபயணம். மீண்டும் நேபாள்கஞ்சில் தங்கல்.

சிலர் இங்கிருந்து சென்னை திரும்பிவிட்டனர்.
எங்களில் சிலரே முக்திநாத் பயணம்.
இந்த பயணம் குறித்து பல முக்கிய விளக்கங்களும், குறிப்புகளும் கொடுத்த எழுத்தாளரும் எங்களின் இனிய நண்பருமான வித்யா சுப்பிரமணியம் அவர்களை இங்கே கண்டிப்பாக குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும். முக்திநாத் போறதுக்கு முன்னாலே நிறைய பிரார்த்தனை வச்சுக்கோ இங்கேருந்தே. சிவன் எளிதாக காட்சி குடுத்துருவான்..
பெருமாள் சோதிச்சுத்தான் குடுப்பான் என்றபோது...அதை நான் பெரிதாக எண்ணவில்லை.

மாலையில் ஆரம்பிச்சுது சோதனை..
நேபாள்கஞ் வந்ததும் ட்ராவல்ஸ் காரங்க கிட்ட எங்க குழுவில் இருந்த சிலபேரோட ஆதங்கம் கோபமாய் வெடித்தது. (ஏன் விசா முன்பே ரெடி பண்ணலை, நாங்கதான் மூணு மாசம் முன்னாடியே புக் பண்ணியிருக்கோமே ரெண்டும் ரெண்டும் நாலு நாள் வேஸ்டா போச்சு. இப்ப காத்மாண்டுக்கு பஸ்சிலா...அதுவும் பத்துமணி நேரம்....இடுப்பு ஒடிய...ஏன் இப்டி எட்செட்ரா....எட்செட்ரா  ..முக்திநாத் ட்ரிப்பே வேணாம். கேன்சல் பண்ணுங்க என்பது வரை போக... எனக்கு ஐயோ ன்னு இருந்தது. யார் பக்கமும்  பேச முடியாமல் எங்கே முக்திநாத் போகமுடியாது போய்விடுமோ, பெருமாளை தரிசிக்க முடியாது போய்விடுமோ என்கிற ஆற்றாமையில் மனது கிடந்து தவியாய் தவித்தது.

மறுநாள் மதியம் வரை இதே நிலைமை நீடிக்க...மீண்டும் சிலர் சென்னை திரும்பிவிட...நாங்கள் பஸ் அரேன்ஜ் பண்ணி போக்ரா கிளம்பினோம். விடிய விடிய மலைப்பாதை பயணம்.  கிட்டத்தட்ட 12 மணி நேர பயணம். அதிகாலை 2,45 க்கு வந்து எங்களுக்கு அரேன்ஜ் பண்ணியிருந்த காட்டேஜ் பார்த்ததும் கொஞ்சம் சமாதானம் ஆச்சு. லவ்லி காட்டேஜஸ். தங்க முடியாமல் உடனே கிளம்ப வேண்டியிருந்தது. சின்ன விமானத்தில் ஜோம்சம் என்ற இடத்திற்கு போய் அங்கிருந்து மகிந்திரா, ஸ்கார்ப்பியோ போன்ற rough & tough வாகனங்களில் முக்திநாத் பயணம். பாதையோ வெகு கரடுமுரடாய் இருந்து எங்களை ஓயாமல் உலுக்கியெடுத்தது. சுமார் ஒன்னரை மணி நேர பயணம். அங்கிருந்து மலைப்பாதை ஏற குதிரை அல்லது மோட்டர் சைக்கிள். நாங்கள் நடந்தோம். 

ஒரு 20 நிமிடங்களில் முக்திநாத். ஹிந்துக்களுக்கும் புத்தரை வழிபடுபவர்களுக்குமான புனித ஸ்தலம். கீழேயிருந்து 3710 மீட்டர் உயரம். 106-வது திவ்யதேசம். சுயம்பு மூர்த்தி. (எட்டு சுயம்பு ஸ்தலங்களில் ஒன்று. மற்ற ஏழு, ஸ்ரீரங்கம், திருப்பதி, ஸ்ரீமுஷ்ணம், நைமிசாரண்யம், தோத்தாத்திரி, புஷ்கரம் & பத்ரிநாத் ) மூலவர்: முக்திநாதர் (எ) முக்தி நாராயணன் , ஸ்ரீ தேவி பூதேவி  தாயார். இவர்களுடன் கூட சரஸ்வதி, ஜானகி, கருடன் மற்றும் லவ குசா சப்தரிஷிகளுடன் கண்கொள்ளா காட்சி
உற்சவர்: ஸ்ரீ மூர்த்தி. கண்டகி நதி, சக்ர தீரத்தம். விமானம்: கனகவிமானம்.


இராமானுஜர் இந்த மொத்த தொலைவையும் அன்றைய காலகட்டத்தில் நடந்தே வந்திருக்கிறார் என்கிற தகவல் மிக பிரமிப்பு.  
வரிசையாய் கொட்டும் 108 கோமுக திவ்ய தீர்த்தங்களில் தலையை நீட்டி ஒரே ஓட்டமாய் எங்களை நனைத்துக்கொண்டே ஓடி நீராடி ( குளிர் பந்தாடியது ), பாவக்குளம், புண்ணியக்குளம் இரண்டிலும் முழுகி கடந்து கண்கள் பனிக்க பெருமாளின் பரவச திவ்ய தரிசனம். பத்மாசனத்தில் அமர்ந்த கோலம். முன்பெல்லாம் ஸ்வாமியை தொட அனுமதி உண்டாம். இப்ப இல்லை.

அங்கே பகலுணவு (பேர்தான் பகலுணவு. மணி 4.30ஆகியிருந்தது!) முடித்து ஜீப்பில் ஜோம்சம் வந்து தங்கல். மறுநாள் மோசமான வானிலை மற்றும் மழை காரணமாக விமானம் ஏதும் புறப்படவில்லை. எனவே அதே rough & tough வாகனங்களில் மீண்டும் பொக்ரா. இதை அடைய சுமார் 9 மணி நேரம். ஒரு நிமிடம் கூட இடைவெளியின்றி எங்களை உலுக்கியெடுத்த மலைப்பயணம். 9 மணி நேரமும் எங்களுடன் கூடவே ஆவேசத்துடன் முட்டி மோதி ஆர்ப்பரித்து பயணித்த கண்டகி நதி. விமானத்தில் 20/25 நிமிடங்களில் வந்திருந்தால் இதையெல்லாம் மிஸ் பண்ணியிருப்போம்.
வந்து அந்த லவ்லி காட்டேஜில் சொகுசாய் தங்கல்.


மறுநாள் காலை கிளம்பி காத்மாண்டு. ஒரு நாட்டின் தலைநகர் என்கிற அளவில் இது எனக்கு கொஞ்சம் ஏமாற்றமே. ஒரே புழுதியும் ஒழுங்கின்மை கொண்ட ட்ராஃ பிக்கும். நம்ம சிங்காரச்சென்னை எவ்வளவோ தேவலாம். ஆனாலும் இது கடவுள் தேசம்!
மதிய உணவுக்கு பிறகு சற்றே இளைப்பாறி, மாலை சுமார் நான்கு மணியளவில் ஒரு நாற்பது நிமிட நேர பஸ் பயணத்தில் ஒரு கோவில். என்ன கோவில்ன்னே தெரியாமல் உள்ளே வரிசையா போய் பார்த்தால்.....
ஆஹா..ஜம்ம்முன்னு ஹாயா பிரம்மாண்டமா படுத்திருக்கார் நம்ம ஜலநாராயணன். பார்க்கப்பார்க்கத் தெவிட்டவில்லை.



தரிசனம் முடிஞ்சு அப்படியே ஒரு பத்துநிமிட நடை தூரத்தில் குயேஸ்வரி என்கிற சக்தி பீடம். தேவியின் ப்ருஷ்ட பாகம் விழுந்த இடமாம்.
இங்கிருந்து ஒரு 15 நிமிட நடை தூரத்தில் பசுபதீஸ்வரர் கோவில். ஜெகஜ்ஜோதியாய். திருப்பதி போல ஜேஜே ன்னு இருந்தது கும்பல். நான்கு புறமும் தரிசிக்கும்படி முகம் காட்டுகிற அற்புத லிங்கம். காசியில் போல இங்கும் சந்தியா நேரத்தில் ஆரத்தி என்கிற வைபவம் ஜோராக களைகட்டியது. ஒர் பெண் நடமிட, அடுக்கு தீபாராதனைகளின் சுழற்றல், ஆட்டமும் பாட்டமுமாய் பரவச கணங்கள்.


எங்கள் பட்டியலில் இருந்த மனக்காம்னா தேவியை  தரிசிக்க முடியவில்லை. இங்கு உலகிலேயே உயரமும் நீளமுமான rope car முக்கியமாய்  பார்க்க வேண்டிய ஒன்று. we missed it.

மறுநாள் மதியம் டெல்லிக்கு விமானம். அங்கிருந்து சென்னைக்கு இரவு 8.45க்கு விமானம். நள்ளிரவில் சிங்காரச்சென்னை வந்தடைந்து அங்கிருந்து நெய்வேலி.

எந்த புண்ணிய நதியில் குளிப்பாட்டினாலும் பாகற்காயின் கசப்பு போகாதாம். அது போலத்தான் இருக்கிறோமா அல்லது கொஞ்சமேனும் பக்குவம் அடைஞ்சிருக்கோமா என்பது போகப்போகத்தான் தெரியும்.       ( நண்பர்கள்சோதிச்சுப்பார்க்க வேண்டாம் என அன்புடன் கேட்டுக்கொள்ள படுகிறீர்கள் !!! )

பற்பல முதன்முறைகளை கொண்ட ஜூன் 15ம் தேதி இரவு தொடங்கிய எங்களின் கயிலாய மற்றும் முக்திநாத் யாத்திரை ஜூலை 1 ம் தேதி இனிதே நிறைவடைந்தது.

உடலளவில் நெய்வேலி வந்துவிட்டாலும், இன்னும் உறங்கி எழும் போதெல்லாம் சிலசமயம் விமான நிலையத்தில் எங்கள் பெட்டி வரும் கன்வேயர் அருகே, சிலசமயம் மலை ஏற்றம், சில நேரங்களில் பஸ் பிடிக்க ஓட்டம், சிலநேரம் பனி உணர்வது போல சில்லிப்பு என்று ஆங்காங்கே இருந்துகொண்டே இருக்கிறாற்போல .....மாயை...
இன்னும் முழுதாக மனம் என் வசமாகவில்லை....

இறையருள் துணையுடன் சரியான முன்னேற்பாட்டுடன் போனால் கயிலை மலையென்ன நிலவுக்கு கூட நிம்மதியாய் போய் வந்திடலாம்.

இத்தகைய யாத்திரை போக விரும்பும் அன்பர்களுக்கு 
அவரவர் விரும்பிய வண்ணமே விரைவில் அமைய
இனிய பிரார்த்தனைகளுடன் இதனை நிறைவு செய்கிறேன்...  __/\__













Saturday, 4 October 2014

மாரல் சப்போர்ட்


                                         மாரல் சப்போர்ட் 

காலிங் பெல்லை மெல்லத் தொட்டாள் மகேஸ்வரி.
காலிங் பெல் அடிக்கப்பட்டதும் உள்ளே சிணுங்கின மணியோசை கூட "த்தட்" என்ற சப்தமும்..
"ஐயோ..இதோ வரேங்க..ஏங்கஇப்டி " என்ற  பானுவின் குரலும் என்னதான் தேக்கு கதவு அழுத்த சாத்தப்பட்டிருந்தாலும் வெளியே கேட்கத்தான் செய்தது.

கூட வேலை பார்க்கும் சக அதிகாரியை பார்க்க வந்திருந்தார்கள் மகேஸ்வரியும் ஜனனியும். மகேஸ்வரிக்கு அவர் க்ளாஸ்மேட் டும் கூட.

பானு வந்து கதவைத்திறந்து,  "வா மகேசு ", என்றாள்..ஜனனியையும் வாங்க என்றாள். பானுவின் முகத்திலிருந்து ஏதும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஆனாலும் மகேஸ்வரிக்கு உள்ளே நுழைந்து பானுவின் கணவரைப் மிகத்தயக்கமாக இருந்தது. ஹாலிலேயே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். 
வாங்க உள்ளே, வாங்க மேம்.

தயங்கித்தயங்கி உள்ளே நுழைந்ததும்...மகேஸ், எவ்வளவோ கட்டுப்படுத்தி வைத்திருந்தும் கண்கள் அவள் கட்டுப்பாட்டை மீறி ஒரு கணம் அவரின் கால்களில் படிந்து மீண்டது.
இடது கால் முழங்காலுக்கு கீழே ஒன்றுமில்லாமல் .

வாம்மா, வாங்க என்று இருவரையும் வரவேற்றுவிட்டு, விக்டர் தலையை குனிந்து கொண்டார்.

"எப்படி இருக்கீங்க?" - மகேஸ். -கேள்வியின் அபத்தம் தெரிந்தும்,  கேட்காமல் இருக்க முடியலை.

"ம்ம்.. இருக்கேன்.  ஊருக்கும் பூமிக்கும் பாரமா.."

"சேச்சே அப்டி சொல்லாதீங்க...போன மாசம் நடந்த ஆக்சிடென்ட் ல நம்ம 
ஃ ப்ரென்ட் 'நிறை' தெரியும் ல? என்றாள் மகேஸ்.

தெரியும் ம்மா..இன்னும் அவங்க ஹஸ்பென்ட் அப்போலோ ல தான்.
கழுத்துக்கு  கீழ இன்னும் உணர்வு திரும்பல யாம்.

அப்படியாச்சும் போய் சேர்ந்திருக்கலாம்" என்றார் விரக்தியாக.

இதை,  இந்த மனக்கஷ்டத்தை  ஒரு சில வார்த்தைகளில் சரியாக்க முடியாது என்றே தோன்றியது. 

மீண்டும் அவள் கண்கள் அவர் காலை பார்த்து மீள...பானு  தொடர்ந்தாள்.

எவ்வளவோ தயங்கி எவ்வளவோ டிஸ்கஸ் பண்ணி, கன்வின்ஸ் பண்ணி அப்புறம் வேற வழி இல்லாம தான் காலை எடுத்தாங்க மகேஸ். நாப்பது வருசமா சுகர். மூணு வாட்டி ஹார்ட் சர்ஜரி .  என்ன பண்றது. சொல்லு. 

ஆனாலும் அவருக்கு இன்னும், தனக்கு  கால் இல்லேங்கிறது மைன்ட் ல  செட் ஆகல. யாராவது கூப்பிட்டா, காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டா, என்னைக்கூப்பிட வந்தா ன்னு சட்டுன்னு எழுந்து விழுந்திடுறார் . 
இப்பல்லாம் அவருக்கு  அடிக்கடி பயங்கரமா கோவம் வருது மகேஸ்.

மகேஸ்வரியால் ஒரு கணம்,  நினைவை பழைய காலத்துக்கு ஓட்டி பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

அவள் அந்த யூனிட்டில் சேர்ந்த புதிது. அவருக்கு கீழே வேலை. அவருக்கு கிண்டல் பண்ணாம பேசவே வராது. அவரோட கிண்டல் பழகி,  கொஞ்சம் சகஜ பாவம் வந்தப்புறம் இவள் அவரை பயங்கரமா ஓட்டுவாள்.

இந்தாங்க...எல்லார்கிட்டயும் போயி நானு மகேசு கிளாஸ்மெட் ன்னு தம்பட்டம் அடிக்காதீங்க..நீங்களும், உங்க சொட்டைத்தலையும்!
 நரைச்ச தலையும், தாடியுமா இருந்துகிட்டு ....என்னோட கிளாஸ்மெட் ன்னு இனிமே சொன்னீங்க  அப்புறம் தெரியும் சேதி என்று!
என்ன கிண்டல் பண்ணாலும் அவருக்கு கோபமே வராது. 

வீட்ல பானு கொஞ்சம் அப்செட் ம்மா..என்பார். அவளுக்கு கோவம் வந்தாலுமே இவருக்கு கோவமேவராது. அப்படிஇருந்தவர்...இன்று... இப்படி.. :(

பிள்ளைங்க எப்டி இருக்காங்க. ரிலேடிவ்ஸ் லாம் ? என்றாள் .

பானுவிடமிருந்து பதிலே இல்லை. 

அவங்க சைட் லேர்ந்தும் சரி, எங்க சைட்லேர்ந்தும் சரி யாருமே இப்பல்லாம் வரது இல்லை மகேஸ்! 

என்னது? ஏன் அப்டி ?

நீயே தேர்ந்தெடுத்துக்கிட்ட வாழ்க்கை. நீயே பார்த்துக்க என்று கூறி விட்டார்களாம்.

தானுண்டு. தன் வேலை உண்டு ன்னு இருப்பார்.  பிறருக்கு போய் வாலண்டியரா உதவி செய்ததும் இல்லை. 
உபத்திரவமும் செய்தது இல்லை. 

சரி..கிளம்பலாம் ன்னு சொல்லிகிட்டே பேச்சு தொடர்ந்தது. ஒருவழியா கிளம்பி வாசலுக்கு வந்தப்புறம் பானு சொன்னாள்

அவரோட தம்பி இங்க இருக்காரே அவரு ஒரு சமயம் இவரு கிட்ட வந்து தன்னோட வீடு எக்ஸ்டென்ட் பண்ண பணம் கேட்டார்.

ரெண்டு பேரும் இங்கே ஒரே நிறுவனத்தில் வேலை பாக்கிறவங்க தான். ஆனாலும் நாங்க என்னமோ சாலரி வாங்கி செலவே பண்ணாத மாதிரியும் 
அவருக்கு நாங்க தந்தா என்ன குறைஞ்சா போயிடுவோம்ங்கிற மாதிரியும் எண்ணம்.
இவருக்கு ஒண்ணும் சொல்ல முடியலை.
என்னை பார்த்தார். நான் எதுவும் சொல்லலை.
உள்ளே போயிட்டேன்.
இவரும் தம்பி கிட்ட "இப்ப முடியாது ஜான்.
ஆஸ்பிட்டல் லேர்ந்து வந்து ஒரு மாசம் தான் ஆகுது.
பொண்னை  இந்த வருஷம் காலேஜ் சேர்க்கணும் ,
செலவு இழுக்குது. இதில எங்கேர்ந்து உனக்கு " என்றதும்...

ஜான் கடுப்பாக, "குடுக்க மனசில்லை ன்னு சொல்லு. ஆஸ்பிடலுக்கு நிறுவனம் தானே செலவழிக்குது..அப்புறம் என்ன..?" என்றான்.

இப்ப பணம் ஏதும் குடுக்காட்டி வீடு பூந்து எல்லாத்தையும் ஒடைப்பேன் என்றான்.
செய்வான், செய்திருக்கிறான்.
இவர் சளைக்காமல் போலீஸ் க்கு கம்ப்ளெயின்ட் பண்ணுவேன் என்றார். போய்விட்டான்.

ஒரு மாரல் சப்போர்ட்டுக்காவது வரலாம், அதுவும் இல்லை.
இந்த காலத்தில் மாரல் சப்போர்ட்டை  கூட எதையாவது செய்து தான்
பெற வேண்டியிருப்பது காலக் கொடுமை.

கதை இங்கே முற்றுப்பெறவில்லைதான் . ஆனாலும் அதை தொடர்ந்து சொல்லி ஏதும் ஆகப்போவதும் இல்லை. ஒரு பேஷண்டின் மனநிலையும்,  அவரைக் கவனித்துக்கொள்பவரின் மன நிலையும்,   அவர்கள் தினம் தினம் சந்திக்கிற /அனுபவிக்கிற வேதனைகளும் ஒரு கதையில் முடிந்துவிடக் கூடியதா என்ன ?


















Wednesday, 2 July 2014

*சொர்ணாக்கா விசாலம்

·           *
                                     

அவள் விசாலம். பேருக்கேற்ற படி நல்ல விசாலமான ஓங்குதாங்கான உடல்வாகு தான். பத்து வீடுகளில் வேலை பார்க்கிறாள். அவளின் நேரந்தவறாமை தான் அவளது கறார் குணத்தை கொஞ்சம் சகித்துக்கொள்ள வைத்தது. எல்லார் வீடுகளிலும் பாத்திரம் துலக்குவது மட்டுமே அவள் வேலை.  

துலக்கி முடித்து விட்டு ஒரே ஒருஐந்து நிமிடம்  உட்கார்ந்து சாவகாசமாக என்னவோ உலகத்திலே அது ஒண்ணே பிரதான வேலை மாதிரி வெகு கவனமா சுவாரசியமாக வெற்றிலை எடுத்து, அதை பிரியமாக தடவி, கொஞ்சம் கையில் வைத்து அழகு பார்த்து, நுனி கிள்ளி, திருப்பி, காம்பு கிள்ளி, நடு நரம்பை நோகாமல் உருவி, சுண்ணாம்பு தடவி, அந்த சுண்ணாம்பை கட்டை விரலால் நீவு நீவி கொஞ்சம் பரப்புவது போல வெற்றிலை முழுதும் ஒரு தேய் தேய்த்து மேலிரண்டு ஓரங்களை மடக்கி நடு பாகத்தை கொஞ்சம் கிட்ட சேர்த்து அடிப்பக்கம் உள்நோக்கி மடித்து வாயில் அதக்கிக் கொள்ளும் அழகே தனி. அவள் விரல்கள் வெற்றிலை நீவ  மட்டுமல்ல, வர்மக்கலையும் அறிந்தவை என்பது யாரும் அறியாதது.

அப்படி அதக்கி கொள்ளும்போது கண்கள் இரண்டும் கீழ்பார்வையாய் ஏதோ யோசைனையில் இருந்தால் நிச்சயமாக அன்னிக்கு ஒரு பஞ்சாயத்து இருக்கு ன்னு நம்பலாம். அல்லாமல் சுற்றுபுறம் நோக்கி கண் அலைந்தது என்றால் அந்த வீட்டை விட்டு விடுவாள், அங்கே வேலை செய்ய பிடிக்கவில்லை  என்று அறியலாம் .

அவள்தீர்த்து வைத்த பஞ்சாயத்துகளில் பல, அதிரடியாய் கொலை கூட அடக்கம். ஆனால் இன்னும் தடயம் கூட வைக்காமல் சிக்காமல் இருப்பதிலேயே  அவளின்  திறமை இந்நேரம் உங்களுக்குத் தெரிய வந்திருக்கலாம். 

துலாக்கோல் போல கிஞ்சித்தும் பிசகாத நேர்மையான நியாயத்தீர்ப்பாகத்தான் இருக்கும் அவள் பஞ்சாயத்து. 
ஆனால் இன்னொரு பக்க அநியாய வாதிகளுக்கு அப்படி தோன்றாதில்லையா? அதனாலேயே அவளுக்கு விரோதிகளும் அதிகம். அது பற்றி அவள் அலட்டிகொள்வதில்லை.   என்னிக்கிருந்தாலும் சாவுறது தான். அது என்னிக்கா இருந்தா என்ன? எப்படியா இருந்தா என்ன  ன்னு போயிக்கிட்டே இருப்பா.   

இன்னிக்கு அவள் வெற்றிலை போடும்போது கீழ்பார்வையாய் யோசனையாய் இருப்பது போல தெரிந்தது. 
ஆஹா...ஏதும் பஞ்சாயத்தோ? அப்படி எல்லாம் என்ன ஏதுன்னு  அவள் வாயை பிடுங்கிட முடியாது லேசில்.
கட்.
அடுத்த ஷாட்
.பெரிய தோட்டகாரவுக வீடு ன்னா சுத்து வட்டாரத்திலே எல்லாருக்கும் தெரியும் அது மாங்கொல்லை ஐயா வீடுதான் ன்னு . பெருந்தனக்காரங்க. ரெண்டு பெண்ணும், ஒரு பையனுமாய் . பொண்ணுங்களை கிட்டத்தில தான் கொடுத்திருந்தார். பையனுக்கு பொண்ணு  கொடுக்க நான் நீயின்னு வந்தாலும் இன்னும் ஒன்றும் தகையவில்லை.
பையனும் ஒண்ணும் பிடி கொடுத்து பேசவில்லை. ஏதும் காதல் கத்திரிக்கா ன்னு கசமுசாவா இருக்குமோ ன்னுட்டு விசாலத்தை விட்டு  விசாரிக்கசொல்லி இருந்தார்.

விசாலம் யாரையும் ஆள் வைத்து அறிவதில்லை. தானே நேரடியாய் களம் இறங்குவது தான் அவள் ஸ்டைல். மாங்கொல்லை ஐயா வீட்டின் பையன் சாமித்துரையின் போக்குவரத்துகளை கவனித்து வந்தவள் அன்று  அந்நேரத்துக்கு ஆற்றங்கரையில் இருப்பான் என்ற அனுமானத்துடன் அங்கே வந்து காத்திருந்தாள். புல்லட் ஓசை அவன் வரவை அறிவித்தது...வந்து இறங்கினவன்...என்ன ஆயா இங்க இருக்கே...சோலியேல்லாம் முடிஞ்சிருச்சா என்று கேட்டவண்ணம் காலை த் தூக்கி இறங்கி வண்டியை சைட் ஸ்டேன்ட் போட்டு நிறுத்திவிட்டு அருகில் வந்தான். 

விசாலம் ஒரு வாயகன்ற சிரிப்பை பதிலாக்கினாள். சாமிதுரைக்கு தெரியாதா..அவனும் பதிலுக்கு ஒரு சிரிப்பை கொடுத்து அங்க அவளருகில் அமர்ந்தான். 
வாய்யா.. வெத்தில பாக்கு வோணுமா
வேண்ணா ஆயா .
என்னா சங்கதி....ஒன்ர அப்பங்காரன் கண்ணால பேச்சு எடுத்தா சிக்கமாட்டேங்குறியாமே? இன்னா எதுனா சமாச்சாரமா?
க்கும்...அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல ஆயா..இருந்தா நான் சொன்ன எங்கப்பன் என்ன வேணான்னா சொல்லிடுவாரு, இல்ல நாந்தான் அப்டியே வுட்ருவ்னா ?
பின்னா என்ன? காலா காலத்துல கட்டிக்குனு ரெண்டு புள்ளகுட்டிய பெத்தமா வேலைய பாத்தமான்னு இல்லாம ?

அவனுக்கு கொஞ்சம் யோசனையா இருந்துது...எப்படி சொல்லலாம்...சொல்லலாமா வேணாமான்னு..
சரி...உம்மவ படிப்ப முடிச்சிட்டா ள்ள? என்ன பண்ண போறா மேக்கொண்டு ?
விசாலம் கண் சுருங்க ஒருநிமிஷம் சாமித் துரையை உற்றுப்பார்த்தாள். விஷயம் ஒரு நொடியில் விளங்கி விட்டது அவளுக்கு. 
அதுதானே.....இதான் கதையா
இத எப்படி சொல்லும் இந்தப்புள்ளயுந்தான். ம்ம்...
பொண்ணா? வேலையா? நியாயமா? தீர்ப்பா?
 விசாலம் பதிலேதும் சொல்லாமல் எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்தாள். 
சாமித்துரை ஒரு சின்ன சிரிப்போடு வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு அவளுக்கு எதிர்திசையில் கிளம்பிப் போனான்.


மறுநாள் காலை வேலைக்கு போன முதல்  வீட்டில் ஒரே களேபரம். விசாலம் ஹாலில் வந்து நின்றதும் வீடு கப்சிப் ன்னு கொஞ்சம் சுவிட்ச் ஆ ஃ ப் பண்ணது போல அமைதி. இவங்களும் பெருந்தனக்காரவுங்க தான். அந்த வீட்டில்  ரெண்டும் பொண்ணுங்க. ஒரு பொண்ணுக்கு கல்யாணம் ஆகியிருந்தது. இன்னொரு பொண்ணுக்கு வரன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
பொண்ணு மாங்கொல்லை வீட்டு பையனோட சிநேகம். ஒண்ணா காலேஜ் ல படிச்சவங்க. பொண்ணுக்கு பையன் மேல கொஞ்சம் எண்ணம் உண்டு. தான் உண்டு, தன் வேலையுண்டு இருப்பவன், காசு பணம் இருந்தாலும் மைனர் மாதிரி திரிவதில்லை. கதை இலக்கிய பரிச்சயமுண்டு. கொஞ்சம் இருவருக்கும் ஒத்த இரசனைகள்  
இன்று வீட்டில் வெடித்திருப்பது அந்த பிரச்சனைதான் என்று படு ஷார்ப்பான விசாலத்துக்கா தெரியாது. இருந்தாலும் எதுவும் கேட்டுக்காமல் வேலையை பார்த்துவிட்டு உட்கார்ந்தாள் வெற்றிலை போட.

ஆச்சு. வெற்றிலை வைபவம் முடிஞ்சு கிளம்பும் போது . பெண்ணின் அம்மா விசாலத்தை கொஞ்சம் இருக்கும்படி கேட்டுகொண்டு உள்ளே போனாள். மறுபடி உட்கார்ந்த விசாலம் ஏதும் சொல்லாமல் வ்ருட்டேன்று எழுந்து கிளம்பி போய்விட்டாள். 
மதியம், மாலை வரை வேலை இருந்தது அவளுக்கு. மாலை திரும்ப வீட்டுக்கு வரும்போது காலையில் முதலில் வேலை பார்த்த வீட்டுக்கு போய் நின்றாள். 
காவேரி வந்து, "என்ன விசாலம் இருக்க ச்சொன்னனே?
சொன்னீங்க சொன்னீங்க...பொழப்பு இருக்குல்ல...டைம் ஆயிடும் வாரக்குள்ள கேட்டுக்கலாம் ன்னு கிளம்பிட்டேன். சொல்லும்மா என்றாள். என்ன சொல்ல போகிறாள் என்பதை அறிந்தவளாக.
இல்லே...அது வந்து...நம்ம சின்ன  பொண்ணு என்னமோ சொன்னா...

என்ன சொல்லுது?

இல்லே..யாரோ..காலேஜ் ல கூட படிச்சவனாம். பக்கத்தூர்க்காரனாமே, விரும்புதாம்...இதை எப்படி அவுக கிட்ட சொல்றதுன்னு...

சரி..இன்னா பண்ணனும் அத்த சொல்லு 

ஐயோ...விசாலம் ஒண்ணும் பண்ண வேண்டாம். 
இது சரி வருமா? ன்னு தெரியல.

சரி...அதுக்கு?

நீ வேணா பையன் கிட்ட பேசிப்பாரேன்.
நீயும் அங்க வேலை செய்யற இல்லே ?

என்னான்னு பேசணும்?

இந்த மாதிரி அவனும் என் பொண்ணை விரும்பறானா ன்னு..

சரி..கேட்டு..இல்லேன்னுட்டா?

இல்லேனுட்டா...ஐயோ..என் பொண்ணு ஒரேடியா தூக்குல தொங்குவேன், அது இதுன்னு சொல்லி வச்சிருக்கா என்ன பண்றதுன்னு எனக்கும் ஒண்ணும் பிடிபடலியே விசாலம்..

சரி..காலைல வரேன். பாக்கலாம். 

வீட்டுக்கு போனதும் மேலுக்கு தண்ணி ஊற்றி உடம்பு கழுவிக்கொண்டு வெற்றிலை போட உட்கார்ந்தாள். அவள் பெண் பூங்கொடி இன்னும் வந்திருக்கவில்லை 
பூங்கொடி வருவதை கவனிக்காதது போல வெற்றிலை போடுவதில் தீவிர கவனம் போல மகளை ஆராய்ந்தாள். அவள் இது ஒன்றும் கவனிக்காதவளாக இயல்பாக வந்து அடுப்படிக்கு  போய் காப்பி கலந்து எடுத்து வந்து ஒரு செம்பில் நீருடன் வந்து அம்மாவிடம் நீர் சொம்பையும் காப்பியும்  கொடுத்துவிட்டு பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். விசாலம் நீர் சொம்பை எடுத்து வாய் கொப்பளித்துவிட்டு காப்பியை கையில் எடுத்துக்க்கொண்டே மகளிடம் 
"என்ன பூவு இன்னிக்கு ஏதும் விசேஷ சேதி உண்டா ? ன்னு கேட்க, "ஒண்ணும் இல்லமா "

சரி..ஒனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க உத்தேசம் . உனக்கு ஆரு மேலயாச்சும்....

ஆரு மேலயாச்சும்.?

எண்ணம் இருக்கான்னு...

அதெல்லாம் ஏதும் இல்லம்மா...ஏழைக்கேத்த எள்ளுருண்டையா நீ ஏதும் பாத்து கட்டி வச்சா சரிதான். நீ என்ன தப்பாவா செய்வ? என்றாள்.

அடி என் ராசாத்தி...என்று மனசுக்குள் மெச்சிக்கொண்டு,  சரி பாக்கலாம். சாப்ட்டு படுக்கலாம் என்று முடித்து விட்டாள்..பூங்கொடிக்கு ஒரே ஆச்சரியம்...அம்மா ரொம்பத்தான் மாடர்னா ஆயிட்டு ! என்று  அதிசயித்த வண்ணம் அம்மாவின் பக்கத்தில் படுத்துக்கொண்டாள்.

மறுநாள் ஆற்றங்கரை அருகே  சாமித் துரையை சந்தித்த விசாலம் அவனிடம் பட்டென்று தம்பி நீ ஏதும் மனசில எண்ணம் வச்ருக்கியா ? சொல்லு. ஒன்ர அப்பங்காரங்கிட்ட நானே பேசுதேன்..என்று கேட்டாள்.

எதுக்கு கேக்கற ஆயா..காவேரி பொண்ணு ஏதும் சொல்லிச்சோ? கட்டிக்கிடலாம்தான். ஆனா உன்ர மவ தான் என்னை ரொம்ப சோதிக்கிறா... பேசக்கூட  மாட்டேங்கிறா.. இவளை த்தொடுப்பா வச்சிக்கிட்டு அவளை....

அவ்ளோதான் !
மறுநாள் செய்தி தாள்களில் செய்திப்படம் ஆனான்  சாமித்துரை.

விசாலம் வழக்கம் போல வேலையும் வெற்றிலையுமாக.